Grupa II - Jeżyki

/2Q==



Wychowawca:
Anna Sypniewska
Barbara Kowalska

Pomoc:
Franczyk Elżbieta



INFORMACJE DLA RODZICÓW:

LATERALIZACJA
Dzieci, które ukończyły 3 rok życia i wciąż posługują się w codziennych czynnościach, zwłaszcza precyzyjnych (kolorowanie, wycinanie, zapinanie guzików, suwaków, odkręcanie słoików) obiema rękami, powinny zostać zdiagnozowane pod kątem wyboru ręki dominującej oraz rozpocząć intensywne ćwiczenia usprawniające jedną z rąk (określoną przez terapeutę jako dominującą).
Pełne badanie lateralizacji obejmuje określenie dominacji nie tylko w zakresie wyboru ręki, ale również w zakresie wyboru oka, nogi i ucha. Nieustalona bądź skrzyżowana (czyli niejednorodna, np. ręka prawa, oko lewe, noga prawa, ucho lewe) lateralizacja, a także tendencja do pisania od lewej do prawej strony lub w sposób lustrzany, stanowią sygnał do przeprowadzenia diagnostyki ryzyka występowania zaburzeń dyslektycznych (badanie lateralizacji, percepcji wzrokowej, percepcji słuchowej, słuchu fonemowego, koordynacji wzrokowo – ruchowej, umiejętności dokonywania kategoryzacji, szeregowania, porządkowania od lewej do prawej strony oraz pamięci jednoczesnej i sekwencyjnej).

Ćwiczenia dla dzieci dyslektycznych oraz zagrożonych dysleksją – stymulacja funkcji lewej półkuli mózgu:

SZEREGOWANIE –kolejno: naśladowanie, kontynuowanie i uzupełnianie szeregów (3-, 4- i 5- elementowych) na materiale tematycznym (obrazki przedstawiające realne przedmioty i sytuacje)i atematycznym z uwzględnieniem cech:
-rosnąca wielkość (od najmniejszego do największego)
-malejąca wielkość (od największego do najmniejszego)
-stopniowe domykanie rysunku (np. od łodygi do całego kwiatka)
-rosnąca intensywność barwy.

ĆWICZENIA SEKWENCJI – uwzględnić należy ćwiczenia sekwencji w trzech sferach – wzrokowej, słuchowej oraz ruchowej według kolejności: naśladowanie, kontynuowanie, uzupełnianie. Zdolność wykonywania sekwencji ruchów, zapamiętywania kolejności dźwięków oraz odtwarzania ich stanowi podstawę właściwych mechanizmów językowych, takich jak powtarzanie i budowanie sekwencji dźwięków lub liter, zachowanie kierunku od lewej do prawej czy abstrahowanie reguł językowych.

ĆWICZENIA PORZĄDKOWANIA ŚWIATA OD LEWEJ DO PRAWEJ – zawiązane są z koniecznością zachowania kierunku analizy przestrzeni zgodnego z kulturowym uwarunkowaniem: od lewej do prawej strony. Trudności w tej sferze prowadzą do problemów z czytaniem i pisaniem, objawiających się zwolnieniem tempa, dokonywaniem metatez, opuszczeń liter, sylab, wyrazów, linijek tekstu itp., a w konsekwencji obniżeniem poziomu rozumienia tekstu.

ĆWICZENIA UMIEJĘTNOŚCI DOKONYWANIA OBROTÓW W PRZESTRZENI – sprawność ta warunkuje umiejętność odróżniania liter różniących się głównie położeniem w przestrzeni, tj. p, b, g, d. Aby usprawnić tę umiejętność należy odejść od materiału literowego, co pozwoli na doskonalenie sprawności bez utrwalania błędów.

ĆWICZENIA ANALIZY I SYNTEZY WZROKOWEJ ORAZ SŁUCHOWEJ – poprawność procesów analizy i syntezy stanowi podstawę posługiwania się językiem – zarówno mową, jak i pismem. Podobnie jak w poprzednich grupach ćwiczeń należy odejść od materiału językowego, aby dziecko – utrwaloną na materiale tematycznym i atematycznym – sprawność, mogło w naturalny sposób przenieść do języka.
-identyfikowanie (stwierdzanie identyczności)
-porównywanie (dostrzeżenie braku)
-różnicowanie (wykluczenie ze zbioru na podstawie dostrzeżenia różnicy)
-składanie obrazków z części - rozcięcia poziome, pionowe, ukośne.

ĆWICZENIA KATEGORYZOWANIA – umiejętności tworzenia określonych kategorii według zmieniających się reguł warunkuje posługiwanie się językiem, bowiem operowanie elementami systemu językowego opiera się miedzy innymi na ciągłym tworzeniu kategorii w zależności od analizowanej cechy.

ĆWICZENIA PAMIĘCI – muszą usprawniać zarówno pamięć symultaniczną (prawopółkulową) – pozwalającą zapamiętywać kilka bodźców równocześnie, globalnie, jak i sekwencyjną (lewopółkulową) – umożliwiającą zapamiętywanie element po elemencie, w odpowiedniej kolejności. Obydwa te typy pamięci potrzebne są, aby sprawnie posługiwać się językiem. Usprawnianie tych procesów powinno odbywa się w sferze słuchowej i wzrokowej. Nie bez znaczenia jest także pamięć sekwencji ruchów, mająca duże znaczenie podczas np. artykulacji oraz pisania.
/LOGOPEDA mgr Marlena Furtak - zalecenia przygotowane na podstawie artykułu:
M. Korendo, Dysleksja - problem wciąż nieznany./



CHARAKTERYSTYKA ROZWOJU DZIECKA 4 LETNIEGO

1. Informacje ogólne.

2. Ogólna sprawność ruchowa.

3. Samodzielność.

4. Dojrzałość społeczna.

5. Sprawność manualna.

6. Rozwój mowy i myślenia.

7.Czynności poznawcze.


Ad.1 Informacje ogólne.

Dziecko czteroletnie znacznie lepiej niż trzyletnie orientuje się w otoczeniu
i nie potrzebuje bliskości dorosłych w takim stopniu jak trzylatek, jest bardziej ufne. Nie ma większych problemów z adaptacją do nowych sytuacji, osób, rzeczy czy pomieszczeń. Umie podporządkować się normom, zasadom (np. podczas pełnienia dyżuru), zna imiona dzieci w grupie przedszkolnej, jest zaciekawione wybranymi elementami nowego środowiska. Zdobyte umiejętności ruchowe zwiększają jego poczucie niezależności i pomagają w poznawaniu otoczenia. Jest zręczne i energiczne fizycznie, pomysłowe i samodzielne.
Pożądane zachowania dorosłego w tym okresie rozwoju dziecka to: nie wyręczanie dziecka w codziennych czynnościach, konsekwencja podczas przestrzegania przyjętych norm i zasad, opanowanie i cierpliwość w odpowiadaniu na pytania, pomysłowość w projektowaniu czynności o charakterze twórczym, bogactwo wypowiedzi językowych, czujność podczas organizowania zabaw ruchowych, np. w terenie.

Ad.2 Ogólna sprawność ruchowa.

Intensywnie rozwija się u niego wielka motoryka, np. szybko biega, dobrze rzuca piłką i potrafi kopać ją w biegu, podskakuje i tańczy, skacze na jednej nodze, jeździ na rowerze z trzema kółkami, samodzielnie schodzi ze schodów, stawiając naprzemiennie nogi. Nabiera zwinności, staje się wrażliwe na muzykę, lubi tańczyć, potrafi samo huśtać się na huśtawce, rzuca piłką.

Ad.3 Samodzielność.

Czterolatek potrafi samodzielnie ubrać się i rozebrać, posługiwać się widelcem i wybrać produkty na kanapkę, którą chce zjeść; rozumie zależność ubioru od pory roku, znaczenie czynności higienicznych; kontroluje czystość własnego ciała i ubioru; nabywa odporności na niepowodzenia; zaczyna mieć wiarę we własne siły; umie porządkować zabawki na półkach, sprzątać po posiłkach i zajęciach; doraźnie pomaga w racach domowych, np. w nakrywaniu do stołu, a podczas posiłku opowiada, co zdarzyło się w przedszkolu. Jego działania są już celowe i zaplanowane.

Ad4. Dojrzałość społeczna.

Jest spragnione towarzystwa rówieśników – rozwija się u niego poczucie członka społeczności rówieśniczej, lecz nadal nie potrafi bawić się w większym zespole. Jest to zabawa „obok siebie”. W zabawach korzysta już z własnej wyobraźni i trudno mu włączać się w zabawę kolegów. Czterolatek zna i uświadamia sobie te normy, według których ocenia zachowanie własne i innych, ale nadal reaguje gwałtownie
i jest konfliktowy. Podejmuje próby czekania na swoją kolej. Często nie podporządkowuje się zawartym umowom i obowiązującym w grupie zasadom. Lubi przeciwstawiać się poleceniom, które do tej pory wykonywał bez jakichkolwiek oporów, dlatego potrzebne jest w tym okresie określenie przez dorosłego jasnych granic postępowania, stanowczość i konsekwencja. U dziecka czteroletniego obserwuje się chęć podobania się innym. Dlatego chętnie zwraca na siebie uwagę, często domaga się pochwał ze strony dorosłych. Ma wyraźne poczucie „ja”, co wyraża poprzez bunt, upór, rywalizację i władczość. Jest to również przyczyną przejawów fizycznej agresji. Dorosły musi towarzyszyć dziecku w porządkowaniu przez niego świata
i powinien dokładnie określić jego obowiązki.

Ad.5 Sprawność manualna.

U dziecka czteroletniego pojawiają się również ruchy narzędziowe – praksje
i dlatego zaczyna ono dużo rysować, malować, lepić, często sięga po nożyczki, ponieważ sama czynność przecinania jest dla niego atrakcyjna. Konstruuje z różnego rodzaju klocków. U czterolatka wyraźnie ujawniają się potrzeby tworzenia
i wyrażania siebie, dlatego należy mu dostarczyć bogatego materiału do zabaw konstrukcyjnych, do malowania, wycinania, wydzierania, układania, rysowania, modelowania, eksperymentowania kolorami.

Ad6.Rozwój mowy i myślenia.

Czterolatek zna ok. 1500 słów, mówi w miarę płynnie i zadaje wiele pytań typu: „kiedy?”, „dlaczego?”. Buduje zdania złożone, wzrasta jego zasób słownictwa. Używa większej liczby rzeczowników określających nazwy zawodów, pojazdów, miast, ulic
i przyimków określających wielkość i położenie przedmiotów w przestrzeni. Zauważa się u niego rozwój słuchu fonemowego. Dziecko czteroletnie dzieli wyrazy na sylaby, tworzy rymowanki.

Ad.7 Czynności poznawcze.

W tym wieku wzrasta ciekawość poznawcza dziecka, dlatego zadaje ono coraz więcej pytań i domaga się udzielania konkretnych odpowiedzi na czasem trudne dla dorosłego pytania. Interesuje się książeczkami, tworzy długie historyjki na bazie treści poznanych utworów literackich oraz będących wytworem jego fantazji.
Przedszkolowo.pl logo